miércoles, 19 de octubre de 2011

Rie cuando puedas

Ahí me tenéis en uno de esos días, en que las paredes se te echan encima. Yo se que siempre hay salida, pero saber que todo ira mejor no quita que me sienta echa una porquería.

Pasan lo años los proyectos, los sueños. ¿Recuerdas como querías ser cuando eras pequeño? Crecer es darse cuenta que la vida no es como quisieras que fuera. Todo es mucho más complejo: responsabilidades, luchas, deberes, sonreír cuando no te apetece, mentir para no hacer daño a la gente que quieres, fingir cuando perfectamente sabes que te mienten. ¿Merece la pena hacer lo que se supone que debes mas veces de lo que realmente quieres? ¿Porque termine haciendo lo que todos hacen? si se supone que siempre me sentí diferente. He sido una cobarde disfrazada de valiente, siempre pendiente del que dirá la gente. Escondo mis miedos para parecer fuerte, pero ya no, es hora de ser consecuente. 

Quizás la clave para ser realmente libre sea reír cuando puedas y llorar cuando lo necesites. Ser honesto con uno mismo. Centrarse en lo importante y olvidarse del ruido. No cegarse con los objetivos. Tratar de relajarse y vivir algo mas tranquila. 

Me hago una promesa y es hacer lo que sea para encontrar soluciones no problemas. Se que no soy perfecta bien no me castigare más por no serlo. Voy a aprender a decir que no, aceptarme como soy, a medir el valor. Porque a veces fui valiente por miedo; se que suena extraño pero ¿sabes que? lo peor de todo es que es cierto. Hoy busco dormir a gusto, no suena muy ambicioso pero créeme es mucho. Llevo 18 años estudiando la vida…¿Que no hay mal que por bien no venga? Eso es mentira. Me centrare en lo importante: en mi familia, mis amigos, mi pasión por el arte. Aceptare que tengo derecho a estar de bajón de vez en cuando, porque estar de bajón es humano. No pienso rendirme ante ningún problema. Confío en mi, soy capaz de vencer lo que sea. Volveré a caer millones de veces, pero siempre volveré a levantarme. 

 LETRA (un poco modificada): EL CHOJIN

sábado, 15 de octubre de 2011

¿Por qué?

Pequeña GRAN personita que alegra las mañanas mas amargas con su sonrisa tan tierna y llena de vida, ¿que te pasaba por la cabeza en ese momento? ¿que era lo que te hacia sufrir tanto? Impotencia. Impotencia es lo que siento de no haber podido evitarlo. No me imagino los dias sin ti. Sin ese ¡Egun on, Josune! y una sonrisa de oreja a oreja. Cuesta asimilarlo. Espero que todo esto sea un sueño para despertarme ya. Me lo esperaba de cualquiera, pero no de ti.
Hay tantas preguntas sin respuestas... 

jueves, 13 de octubre de 2011

Claro esta!

Tengo muy claro lo que tengo y lo que no, quien soy, quien podré llegar a ser y que no seré nunca. Se que en todas esas posibilidades no caben muchisimas personas, pero siendo de otra manera sería tambien otro destino y otra luz la que quemaría mi fotografia de la realidad que percibo. Todos los valores son relativos, no sé muy bien quien esta desenfocado en toda esta historia pero yo no he venido a esta vida para irme por el sumidero, estoy en mi mejor momento y voy a derribar los obstáculos, la lucha de gigantes está asegurada ahi fuera.

domingo, 9 de octubre de 2011

He dicho...

Esos días en los que me siento una mierda, me encantaría tener el valor de expresar todo lo que me come por dentro.

Uda bukaera

Mendi berdeen lilura, itsas-ertzeko freskura, zeinen ederra den uda. Opor usaina, festa giroa, errutinaren helmuga. Egin desio den hura: atsedena, abentura; pena, ia bukatu da.

Gainean da udazkena, hosto gehienen azkena, kolorez janzten da dena. Uda ostean bakoitza bere lekuan jartzen duena; negu beltza dakarrena baina problemak problema, aurrerantz jo behar duena.

Zeru kolore goibela, haize hotz bezain umela, hostoa zena orbela. Negu partean txori kantuak ixiltzen diren bezela, bukatu nahi det horrela nere bertsoen koktela, gustora bizi ahal dela!

-Gorka Iribar-